Tijdens deze periode van het jaar werpt de berg Reinier in de staat Washington van de USA, een schaduw tijdens het opkomen van de zon. Bovenstaande foto is afgelopen woensdag (26 oktober) geschoten terwijl de zon opkwam. Het wolkendek zorgde ervoor dat de schaduw erg goed zichtbaar was.

Klik hier voor meer details.

Er is al veel gezegd over de nieuwe Sony a77 op internet (zie lijst onderaan). De camera is getest in de praktijk buiten, in studio opstellingen binnen. Uit elke review en preview blijkt dat Sony met de a77 een nieuw vlaggenschip heeft, met een combinatie van oude en nieuwe technologie. Dit binnen een aantrekkelijk vormgegeven jasje, met specificaties waar duurdere camera’s mee worstelen en een interessante prijs.

Een kleine greep uit de specificaties
- 24 megapixel aps-c sensor
- 12 beelden per seconde
- elektronisch eerste gordijn
- 1080/50p video
- Elektronische zoeker

Helaas kan geen enkele review mij vertellen wat ik echt wil weten. Hoe presteert deze camera met het fotograferen van concerten? Met de Sony a700 merk ik regelmatig dat de hoge iso prestaties niet op het niveau van vergelijkbare (Nikon D300, Canon 40D) camera’s zit. Dus ik ben al een tijdje aan het kijken naar andere mogelijkheden, en misschien is de a77 wel het antwoord op mijn zoeken.

Om deze vraag te beantwoorden heb ik mijn contacten aangeschreven om een a77 in handen te krijgen die ik uitgebreid kon testen tijdens een live band.

Vrijdag 21 oktober heb ik ‘s avonds tijdens de popronde Leeuwarden in podium Asteriks de a77 aan een stevige concert test kunnen onderwerpen. Dit is niet bedoeld als een diepgaande review, daarvoor zou ik de review van dpreview aanraden. Dit is puur een beschrijving van de dingen die mij opvielen tijdens het gebruik, en tijdens de nabewerking.

De algehele bediening van de camera is een feest der herkenning als je jaren met de a700 hebt gewerkt. Ook de a900 en a850 lijken qua bediening zo ontzettend op elkaar dat het een kwestie is van de camera pakken en knallen. Eventueel eerst een paar minuten besteden om de menu’s door te lopen, zodat de camera precies in staat gesteld zoals je gewend bent. Maar dat is niet perse nodig.

Het eerste punt wat opvalt, is de positie van de iso knop. Op de a700 was deze op een lastig te bereiken plek bovenop geplaatst, bij de a77 is deze veel beter bereikbaar. Naast de iso knop zit een topdisplay welke alle belangrijke settings weergeeft. Dit zou een verbetering kunnen zijn, maar omdat ik zolang met camera’s heb gewerkt (Dynax 5D, Dynax 7D en Alpha 700) welke geen topdisplay hebben, kost het veel meer tijd dan een concert om hier aan te wennen.

Bij het fotograferen valt direct op dat je niet door een optische(OVF), maar een electronische(EVF) zoeker kijkt. De helderheid is met concerten prima, contrasten zijn wat steviger dan met een OVF, en de extra beeld opties bieden een echt voordeel. Dingen zoals een live histogram, overzicht/menu van de instellingen en een digitale waterpas. Na een paar minuten valt het eigenlijk niet meer op dat het een EVF is, maar ben je puur bezig met het bepalen van de compositie. Daar moet wel aan toegevoegd worden dat er een kleine, maar merkbare, vertraging zit in het aanzetten van de EVF zodra je door de zoeker wilt kijken. Ik heb het over een fractie van een seconde, maar soms net genoeg om irritatie op te wekken.

Het display is van dezelfde hoge kwaliteit als ik van de a700 gewend ben. Dezelfde hoge resolutie, fijne kleurweergave en gewoon een genot om de geschoten foto’s op terug te kijken. De manier waarop het display vast zit is het waard om iets dieper op in te gaan. Vorig jaar winter heb ik een paar maanden met de a55 kunnen spelen, en toen merkte ik al dat het erg fijn was om via de liveview de camera op onmogelijke posities te houden, en toch compositie goed te kunnen controleren. Bij de a77 is het scharnier van het display nog veelzijdiger dan van de a55, waardoor meer posities op een controleerbare manier mogelijk zijn. Kijk bij dpreview voor een filmpje met de mogelijkheden.

De a77 heeft de mogelijkheid om 12 beelden per seconde weg te schrijven naar de buffer. Dit zijn de volle 24 megapixel raw bestanden, van ongeveer 25 megabyte per stuk. Dit is een mooi staaltje van de electronica, het is alleen jammer dat zelfs de snelste SD of Memorystick kaarten deze snelheid niet aankunnen. Na ongeveer een seconde op volle snelheid (13 beelden) is de buffer vol, en kan nog maar 1 foto per seconde gemaakt worden. Met de snelste kaarten van dit moment kan dit oplopen tot ongeveer 2 foto’s per seconde.

Naast de 12fps modus, heeft de a77 nog een 3fps en 8fps mogelijkheid. De 8fps is het meest bruikbaar, niet zo traag als de 3fps en niet zo bloedsnel als de 12fps. De sluiterknop is vrij gevoelig, en ook 8fps is best snel. Dus ik maakte vaak twee beelden per keer dat je afdrukt. Maar dit is een kwestie van de eigen reactie snelheid verhogen, zodat de sluiterknop snel genoeg losgelaten word. Wel ben ik van mening dat een extra snelheid tussen de 3 en 8fps handig zou zijn, een 5fps optie dus.

Na het fotograferen moeten de foto’s ingeladen en goed bekeken worden. De 24mp raw files kosten de nodige moeite om verwerkt te worden door Lightroom. Wat te verwachten is met dit formaat bestanden. Het is op iso 3200 goed te zien dat er vrij veel pixels op een klein oppervlakte is gepropt. Ruis is bij inzoomen duidelijk aanwezig, maar volledig uitgezoomd is dit bijna alleen zichtbaar als een lichte afname van de scherpte. Met een beetje ruis reductie zijn er erg mooie beelden van te maken. Helaas kan de concurrentie ditzelfde presteren op hogere iso’s, terwijl de a77 qua beeld gelimiteerd lijkt te zijn tot iso 3200. Alles hoger is veel ruiziger, en met de ruis nog meer aanwezig. Ik zelf heb geen statische foto’s gemaakt om deze verschillen te laten zien. Bekijk pagina 25 van de review op dpreview voor een studio vergelijking.

De kleuren waren erg warm, maar dit kan komen door een automatische witbalans. De sensor presteerd anders dan ik gewend ben van de a700 en a850, en kost meer moeite om na te bewerken naar een beeld waar ik tevreden over ben. Dit zijn dingen die meer een kwestie van gewenning zijn, en uitzoeken hoe het beste resultaat uit de raws gehaald kan worden, dan dingen die echt afbreuk doen aan de beeld kwaliteit.

Als conclusie kan ik zeggen dat de a77 op elk gebied een verbetering is van de a700. Op veel vlakken zelf bijna revolutionair (EVF, snelheid), op een paar gebieden (hoge iso’s vooral) helaas maar marginaal beter. Als je veel lowlight fotografie doet, is het zonde om naar deze camera over te stappen. Ben je meer een allround fotograaf die een flexibel werkpaard wilt, dan is de a77 zonder meer een fantastische camera. Zodra ik de mogelijkheid heb zal ik hem zeker aanschaffen, zoveel is mij wel duidelijk na een avond testen.

Bekijk hieronder de door mij gemaakte foto’s met de a77. En laat mij in de comments/mail/twitter weten wat jouw mening is.

Reviews
Whatdigitalcamera
dpreview
Luminous Landscape
DXOmark

30 onmogelijke scenes die daadwerkelijk plaats hebben gevonden. Alleen niet in het tijdsbestek dat de foto’s doen vermoeden. Gizmodo doet regelmatig aan foto-opdrachten waar met de opdracht tot het maken van composiet afbeeldingen onder andere bovenstaande foto uit is gekomen. Klik op de eerste link voor alle beelden uit deze opdracht.

Ik ben sinds mijn opleiding aan de Fotofactory gefascineerd geraakt door analoge fotografie. De magie die in de chemi naar boven komt blijft (in mijn optiek) fantastisch. Binnen de analoge fotografie zijn er verschillende gradaties magie. Het fotograferen op negatief film, deze ontwikkelen en van daaruit afdrukken maken is al erg mooi om te zien. Maar er gaat niets boven het gebruiken van een schoenendoos en zwart/wit analoog fotopapier.

Met niets meer dan een kartonnen doos, een klein stukje aluminium folie, een naald en wat fotopapier naar buiten lopen. Dan bij terugkomst het nog steeds witte vel papier in de ontwikkelaar leggen, en met ingehouden adem wachten totdat het negatief beeld verschijnt.

De basis van alle fotografie, sinds het begin tot ver in de toekomst, is te vinden in pinhole fotografie. Eigenlijk niet specifiek in het fotograferen met een pinhole, maar het kijken door een pinhole met een camera obscura. Een camera is namelijk niets meer dan een (licht-dichte) doos. Als sensor is alles te gebruiken wat gevoelig is voor licht. Van jouw oog tot een digitale sensor. De lens is te verkleinen naar een gaatje ter grootte van een naald. En de sluiter is niets meer dan je hand (of een stukje karton) wat makkelijk voor de ‘lens’ opening gehouden kan worden.

Wat ook erg prettig is aan het fotograferen met een pinhole camera, de tijd die je nodig hebt voor een foto. In doka moet rustig het papier erin gestopt worden. Dan pas kan je naar buiten lopen, en je hebt maar 1 poging om een foto te maken. Dus rustig op zoek naar een mooi beeld, camera goed positioneren, sluiter openen en wachten maar. De tijd die je moet wachten is afhankelijk van de hoeveelheid licht, de afstand tussen pinhole en fotopapier, en de grootte van de pinhole. Uiteraard is de tijd langer bij een kleiner gaatje.

Af en toe geef ik een workshop pinhole fotografie, dit heb ik afgelopen augustus ook gedaan op een zomerkamp van de stichting Vierkant voor Wiskunde. Hieronder zijn de resultaten te bewonderen.

Handige links
Bouw een pinhole
Wat is een DoKa
Fotopapier, chemicalien en andere doka spullen
Wikipedia over een pinhole camera
Bouw een kodak pinhole camera
De grootste pinhole camera ooit
Ander gebruik van een pinhole camera

Naast erg gave foto’s heeft Tony D’Orio ook een erg mooi opgebouwde website. Interessante animaties, die de overweldigende hoeveelheid foto’s op een interessante manier weet te tonen. Het enige jammere is dat de website uitgaat van je scherm resolutie. Als je (zoals ik) je browser niet op volledig scherm hebt staan valt er beeld weg.

Maar dat weegt niet op de tegen de veelal interessante beelden die deze Amerikaanse fotograaf ten toon stelt op de net zo artistieke website.

Check ook zijn biografie.

Guess the Lighting is een humoristische blog waar Ted Sabarese een (veelal vrij goed gelukte) poging doet om de belichting van foto’s te achterhalen.

Bij bovenstaande foto kwam als voorbeeld onderstaande tekening en verhaal eruit.

 Gary’s well-conceived and beautifully-lit image illustrates the aftermath of a seriously-senior football match. Every detail is accounted for (I personally love the prosthetic leg hanging off the back wall) and the casting is superb. Gary shot this with 5 lights.

You can see a higher-res version here.

Camera: Canon 1Ds Mark III with 35mm lens, set on a tripod 8 feet back. Shot at 1/125, f11, ISO 100.

Lighting: The key light on our foreground hero and his blood pressure-checking teammate is a medium softbox at f11 boomed high above and slightly to camera right of the pair. A silver beauty dish at f16 (+1 stop) is high out of frame to camera right and positioned half way between camera and the rear wall. This produces the strong highlights atop their heads and their sides. Another beauty dish at f11 is boomed from camera right five feet off the rear wall and aimed toward the players resting on the back bench. A 7” reflector at f16 (+1 stop) is boomed in from camera left near the rear wall and is aimed downward and left. The fill comes from a magnum reflector at f5.6 (-2 stops) shot through a 6’x6’ silk, positioned six feet to camera left.

Comments: An avid footballer and fantasy football coach himself, Gary named the squad “Zimmer” for a not-so-random reason. Barry Zimmer’s fantasy team had badly beaten Gary’s two weeks prior. And Zimmer, never a gracious winner, made sure to rub Gary’s nose in it.

Payback is a bitch, Barry.

Mocht je geïnteresseerd zijn in hoe andere fotografen hun foto’s uit hebben gelicht, en je houdt van een beetje humor, dan zou ik Guess The Lighting zeker in de gaten houden.

Soms zie je foto projecten langskomen waarvan je denkt: “dat had ik ook kunnen bedenken en uitvoeren”. Nou, wees er trots op, maar jij hebt het niet bedacht, en iemand voert het nu uit.

Tweeter Street is een dergelijk project. Hoewel ik de limiet van 140 foto’s wel erg makkelijk vind, is het wel iets wat twitter een stuk persoonlijker zal maken.

De fotograaf was benieuwd naar de omgeving en de context van tweets die hij interessant vond. Via twitter zocht hij contact met de mensen achter de tweets, met de vraag of hij hun mocht fotograferen.

Daar zijn tot nu toe de volgende foto’s uit voortgekomen, met de bedoeling om 140 twitterati te fotograferen. Voor zowel een boek als een expositie.

Maar dan met een twist. De Italiaanse illustrator Franco Brambilla voegt bijzondere taferelen toe aan oude (vintage) ansichtkaarten. Deze kaarten haalt hij overal vandaan, om er vervolgens scifi thema´s aan toe te voegen. De ene keer zijn het aliens, dan weer een gecrasht ruimteschip, en vervolgens een groot monster in een meer.

Bekijk de serie hier

Foto’s uit New York in kleur. Daar is niets bijzonders aan hoor ik mensen zeggen. Behalve dan dat deze foto’s uit 1940 komen. Een tijd dat de meeste (zo niet alle) foto’s in zwart/wit werden geschoten. De herinnering van veel mensen die deze periode bewust mee hebben gemaakt is in zwart/wit. Dus het feit dat Charles Weever Cushman een serie over New York heeft kunnen maken, met kleurenfilm is een unicum.

Bekijk de volledige serie op de website van The Daily Mail

Meet me at the bar…

Sinds een paar weken zijn twee fotografen druk bezig geweest met het combineren van foto en video op een verrassende manier. Door het combineren van stilstaand en bewegend beeld in een enkele geanimeerde gif verkrijgen zij een beeld met een unieke sfeer.

Ze zijn momenteel nog wel gelimiteerd door de beperkingen van het gif formaat, maar dat is niet af te zien aan de kwaliteit van de beelden.

From Me To You