Ik ben sinds mijn opleiding aan de Fotofactory gefascineerd geraakt door analoge fotografie. De magie die in de chemi naar boven komt blijft (in mijn optiek) fantastisch. Binnen de analoge fotografie zijn er verschillende gradaties magie. Het fotograferen op negatief film, deze ontwikkelen en van daaruit afdrukken maken is al erg mooi om te zien. Maar er gaat niets boven het gebruiken van een schoenendoos en zwart/wit analoog fotopapier.

Met niets meer dan een kartonnen doos, een klein stukje aluminium folie, een naald en wat fotopapier naar buiten lopen. Dan bij terugkomst het nog steeds witte vel papier in de ontwikkelaar leggen, en met ingehouden adem wachten totdat het negatief beeld verschijnt.

De basis van alle fotografie, sinds het begin tot ver in de toekomst, is te vinden in pinhole fotografie. Eigenlijk niet specifiek in het fotograferen met een pinhole, maar het kijken door een pinhole met een camera obscura. Een camera is namelijk niets meer dan een (licht-dichte) doos. Als sensor is alles te gebruiken wat gevoelig is voor licht. Van jouw oog tot een digitale sensor. De lens is te verkleinen naar een gaatje ter grootte van een naald. En de sluiter is niets meer dan je hand (of een stukje karton) wat makkelijk voor de ‘lens’ opening gehouden kan worden.

Wat ook erg prettig is aan het fotograferen met een pinhole camera, de tijd die je nodig hebt voor een foto. In doka moet rustig het papier erin gestopt worden. Dan pas kan je naar buiten lopen, en je hebt maar 1 poging om een foto te maken. Dus rustig op zoek naar een mooi beeld, camera goed positioneren, sluiter openen en wachten maar. De tijd die je moet wachten is afhankelijk van de hoeveelheid licht, de afstand tussen pinhole en fotopapier, en de grootte van de pinhole. Uiteraard is de tijd langer bij een kleiner gaatje.

Af en toe geef ik een workshop pinhole fotografie, dit heb ik afgelopen augustus ook gedaan op een zomerkamp van de stichting Vierkant voor Wiskunde. Hieronder zijn de resultaten te bewonderen.

Continue reading →