Tijdens deze periode van het jaar werpt de berg Reinier in de staat Washington van de USA, een schaduw tijdens het opkomen van de zon. Bovenstaande foto is afgelopen woensdag (26 oktober) geschoten terwijl de zon opkwam. Het wolkendek zorgde ervoor dat de schaduw erg goed zichtbaar was.
Er is al veel gezegd over de nieuwe Sony a77 op internet (zie lijst onderaan). De camera is getest in de praktijk buiten, in studio opstellingen binnen. Uit elke review en preview blijkt dat Sony met de a77 een nieuw vlaggenschip heeft, met een combinatie van oude en nieuwe technologie. Dit binnen een aantrekkelijk vormgegeven jasje, met specificaties waar duurdere camera’s mee worstelen en een interessante prijs.
Een kleine greep uit de specificaties
- 24 megapixel aps-c sensor
- 12 beelden per seconde
- elektronisch eerste gordijn
- 1080/50p video
- Elektronische zoeker
Helaas kan geen enkele review mij vertellen wat ik echt wil weten. Hoe presteert deze camera met het fotograferen van concerten? Met de Sony a700 merk ik regelmatig dat de hoge iso prestaties niet op het niveau van vergelijkbare (Nikon D300, Canon 40D) camera’s zit. Dus ik ben al een tijdje aan het kijken naar andere mogelijkheden, en misschien is de a77 wel het antwoord op mijn zoeken.
Om deze vraag te beantwoorden heb ik mijn contacten aangeschreven om een a77 in handen te krijgen die ik uitgebreid kon testen tijdens een live band.
30 onmogelijke scenes die daadwerkelijk plaats hebben gevonden. Alleen niet in het tijdsbestek dat de foto’s doen vermoeden. Gizmodo doet regelmatig aan foto-opdrachten waar met de opdracht tot het maken van composiet afbeeldingen onder andere bovenstaande foto uit is gekomen. Klik op de eerste link voor alle beelden uit deze opdracht.
Ik ben sinds mijn opleiding aan de Fotofactory gefascineerd geraakt door analoge fotografie. De magie die in de chemi naar boven komt blijft (in mijn optiek) fantastisch. Binnen de analoge fotografie zijn er verschillende gradaties magie. Het fotograferen op negatief film, deze ontwikkelen en van daaruit afdrukken maken is al erg mooi om te zien. Maar er gaat niets boven het gebruiken van een schoenendoos en zwart/wit analoog fotopapier.
Met niets meer dan een kartonnen doos, een klein stukje aluminium folie, een naald en wat fotopapier naar buiten lopen. Dan bij terugkomst het nog steeds witte vel papier in de ontwikkelaar leggen, en met ingehouden adem wachten totdat het negatief beeld verschijnt.
De basis van alle fotografie, sinds het begin tot ver in de toekomst, is te vinden in pinhole fotografie. Eigenlijk niet specifiek in het fotograferen met een pinhole, maar het kijken door een pinhole met een camera obscura. Een camera is namelijk niets meer dan een (licht-dichte) doos. Als sensor is alles te gebruiken wat gevoelig is voor licht. Van jouw oog tot een digitale sensor. De lens is te verkleinen naar een gaatje ter grootte van een naald. En de sluiter is niets meer dan je hand (of een stukje karton) wat makkelijk voor de ‘lens’ opening gehouden kan worden.
Wat ook erg prettig is aan het fotograferen met een pinhole camera, de tijd die je nodig hebt voor een foto. In doka moet rustig het papier erin gestopt worden. Dan pas kan je naar buiten lopen, en je hebt maar 1 poging om een foto te maken. Dus rustig op zoek naar een mooi beeld, camera goed positioneren, sluiter openen en wachten maar. De tijd die je moet wachten is afhankelijk van de hoeveelheid licht, de afstand tussen pinhole en fotopapier, en de grootte van de pinhole. Uiteraard is de tijd langer bij een kleiner gaatje.
Af en toe geef ik een workshop pinhole fotografie, dit heb ik afgelopen augustus ook gedaan op een zomerkamp van de stichting Vierkant voor Wiskunde. Hieronder zijn de resultaten te bewonderen.
Naast erg gave foto’s heeft Tony D’Orio ook een erg mooi opgebouwde website. Interessante animaties, die de overweldigende hoeveelheid foto’s op een interessante manier weet te tonen. Het enige jammere is dat de website uitgaat van je scherm resolutie. Als je (zoals ik) je browser niet op volledig scherm hebt staan valt er beeld weg.
Maar dat weegt niet op de tegen de veelal interessante beelden die deze Amerikaanse fotograaf ten toon stelt op de net zo artistieke website.
Check ook zijn biografie.
Guess the Lighting is een humoristische blog waar Ted Sabarese een (veelal vrij goed gelukte) poging doet om de belichting van foto’s te achterhalen.
Bij bovenstaande foto kwam als voorbeeld onderstaande tekening en verhaal eruit.
Gary’s well-conceived and beautifully-lit image illustrates the aftermath of a seriously-senior football match. Every detail is accounted for (I personally love the prosthetic leg hanging off the back wall) and the casting is superb. Gary shot this with 5 lights.
You can see a higher-res version here.
Camera: Canon 1Ds Mark III with 35mm lens, set on a tripod 8 feet back. Shot at 1/125, f11, ISO 100.
Lighting: The key light on our foreground hero and his blood pressure-checking teammate is a medium softbox at f11 boomed high above and slightly to camera right of the pair. A silver beauty dish at f16 (+1 stop) is high out of frame to camera right and positioned half way between camera and the rear wall. This produces the strong highlights atop their heads and their sides. Another beauty dish at f11 is boomed from camera right five feet off the rear wall and aimed toward the players resting on the back bench. A 7” reflector at f16 (+1 stop) is boomed in from camera left near the rear wall and is aimed downward and left. The fill comes from a magnum reflector at f5.6 (-2 stops) shot through a 6’x6’ silk, positioned six feet to camera left.
Comments: An avid footballer and fantasy football coach himself, Gary named the squad “Zimmer” for a not-so-random reason. Barry Zimmer’s fantasy team had badly beaten Gary’s two weeks prior. And Zimmer, never a gracious winner, made sure to rub Gary’s nose in it.
Payback is a bitch, Barry.
Mocht je geïnteresseerd zijn in hoe andere fotografen hun foto’s uit hebben gelicht, en je houdt van een beetje humor, dan zou ik Guess The Lighting zeker in de gaten houden.
Soms zie je foto projecten langskomen waarvan je denkt: “dat had ik ook kunnen bedenken en uitvoeren”. Nou, wees er trots op, maar jij hebt het niet bedacht, en iemand voert het nu uit.
Tweeter Street is een dergelijk project. Hoewel ik de limiet van 140 foto’s wel erg makkelijk vind, is het wel iets wat twitter een stuk persoonlijker zal maken.
De fotograaf was benieuwd naar de omgeving en de context van tweets die hij interessant vond. Via twitter zocht hij contact met de mensen achter de tweets, met de vraag of hij hun mocht fotograferen.
Daar zijn tot nu toe de volgende foto’s uit voortgekomen, met de bedoeling om 140 twitterati te fotograferen. Voor zowel een boek als een expositie.
Maar dan met een twist. De Italiaanse illustrator Franco Brambilla voegt bijzondere taferelen toe aan oude (vintage) ansichtkaarten. Deze kaarten haalt hij overal vandaan, om er vervolgens scifi thema´s aan toe te voegen. De ene keer zijn het aliens, dan weer een gecrasht ruimteschip, en vervolgens een groot monster in een meer.
Foto’s uit New York in kleur. Daar is niets bijzonders aan hoor ik mensen zeggen. Behalve dan dat deze foto’s uit 1940 komen. Een tijd dat de meeste (zo niet alle) foto’s in zwart/wit werden geschoten. De herinnering van veel mensen die deze periode bewust mee hebben gemaakt is in zwart/wit. Dus het feit dat Charles Weever Cushman een serie over New York heeft kunnen maken, met kleurenfilm is een unicum.
Bekijk de volledige serie op de website van The Daily Mail